Ο Γρηγόρης Αυξεντίου συμβουλεύει.

Τα Χριστούγεννα του 1956 ο Κύπριος αγωνιστής για την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Άγγλους κυρίους της Γρηγόρης Αυξεντίου βρίσκεται μαζί με τους άντρες του στο ορεινό χωριό Αγρός,της επαρχίας Λεμεσού.Οι αντάρτες της περιοχής,ύστερα από την πίεση των Άγγλων και τις πληροφορίες ότι θα άρχιζαν νέες μεγαλύτερες έρευνες,έπρεπε να σκορπιστούν.Η απόφαση ήταν να χωριστούν σε τέσσερεις ομάδες και η καθεμιά να τραβήξει σε ξεχωριστή κατεύθυνση.Αλλά προτού χωριστούν,μέσα σε εκείνες τις συνθήκες,τις τόσο αβέβαιες για την τύχη και την ίδια τη ζωή τους,είπαν να συγκεντρωθούν για τελευταία φορά μαζί στο σπίτι του παπά.
Χριστούγεννα,και το γιορταστικό τραπέζι ήταν έτοιμο.Οι αντάρτες ολόγυρα είχαν την αγριάδα που δίνει ο κατατρεγμός και η κακοπέραση.Μερικοί μιλούσαν για τα παλιά,οι περισσότεροι σώπαιναν και κάποιοι κοίταζαν βουρκωμένοι.Ο Αυξεντίου τους επέτρεψε να πιουν από ένα ποτήρι.το κυπριώτικο κρασί γουργούρισε στα ποτήρια και ο Αυξεντίου σηκώνοντας το δικό του και στέκοντας όρθιος μίλησε αργά και σταθερά:


«-Τώρα που οι Άγγλοι τα έριξαν όλα εναντίον μας,δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει ο αγώνας και η μοίρα καθενός.Όμως,είτε ζήσουμε είτε πεθάνουμε,ένα πρέπει να είναι μια μέρα το έπαθλο για νεκρούς και ζώντες:να γίνει η Κύπρος ελληνική και να ζήσει ελεύθερη και ευτυχισμένη.Ο αγώνας δεν είναι πάρε-δώσε.Κι όσοι επιζήσουν ας μη αναμένουν,ή ακόμα-πιο χειρότερο-ας μη επιδιώξουν άλλες ανταμοιβές και αξιώματα,γιατί οι υπηρεσίες προς την πατρίδα δεν εξαργυρώνονται.Και πάνω απ’ όλα δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η αγάπη κι η ομόνοια είναι καθήκον και χρέος προς την πατρίδα.Ο διχασμός υπήρξε πολλές φορές κατάρα της φυλής μας κι η διχόνοια παρ’ ολίγο να καταστρέψει την Επανάσταση του Εικοσιένα και να αφανίσει την Ελλάδα.Όταν ήμουν στο Γυμνάσιο,αποβλήθηκα απ’ την τάξη στο μάθημα της Ιστορίας,γιατί αυθαδίασα υποστηρίζοντας τον Κολοκοτρώνη και τον Δημήτρη Υψηλάντη στη συζήτηση για τον Μαυροκορδάτο και τους πολιτικούς.Αυτά είχα να σας πω και καλά Χριστούγεννα».





(Πηγή:«Ζήδρος» του Σπύρου Παπαγεωργίου).