Οχυρά 1941:Οι Γερμανοί υποκλίνονται στην ελληνική ανδρεία.

Από τις 6 έως τις 10 Απριλίου 1941 διεξήχθη στην περιοχή των ελληνοβουλγαρικών συνόρων η λυσσαλέα μάχη μεταξύ της ελληνικής φρουράς των εκεί Οχυρών κατά των Γερμανών εισβολέων.Η μάχη ήταν άνιση και επική,καθώς λίγοι στρατιώτες και αξιωματικοί αντιστάθηκαν με τα πενιχρά τους μέσα στην συντριπτική υπεροπλία των ναζιστικών δυνάμεων.Οι απώλειες των Γερμανών ήταν πολύ βαριές.Τελικά,οι υπερασπιστές των Οχυρών αναγκάστηκαν με λύπη να συνθηκολογήσουν,όταν έφτασε από την Αθήνα η είδηση της συνθηκολόγησης με τους Γερμανούς.Το πρωΐ της 10ης Απριλίου διαδραματίστηκαν στον ίδιο χώρο της αυτοθυσίας συγκινητικές στιγμές,που ανέδειξαν την ανδρεία των λίγων υπερασπιστών της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου:

«…ύστερα ανεβαίνουν σε κάθε οχυρό οι Γερμανοί συνταγματάρχες των μονάδων που τα πολεμούσαν από κάτω.Αρχίζει τότε μια τελετή που δεν την περίμενε κανένας.Ο νικητής τιμά τον ηττημένο!Αντίθετα από τον ιταλικό στρατό που κοκορεύεται κι όταν ακόμα τον ξυλίζουν,ο γερμανικός δε φιλαργυρεύεται το θαυμασμό του,αν ο αντίπαλος τον αξίζει.Δεν κατεβάζουν την ελληνική σημαία από τα φρούρια,αφήνουν τα ξίφη στους αξιωματικούς,απαγορεύουν στους στρατιώτες τους να μπουν στις στοές,ενόσω βρίσκονται μέσα φαντάροι.Παρατάσσουν ένα τιμητικό τάγμα στους πρόποδες κάποιου οχυρού και παρακαλούν το φρούραρχο να κατεβεί να το επιθεωρήσει.
Μιλάν με απορία για την ελληνική άμυνα,που την χαρακτηρίζουν ως «μεγαλειώδη».Πριν δουν από κοντά τα φρούρια,φαντάζονται πως είναι ανώτερα από τα γαλλικά της Μαζινό.Μόλις όμως τα επισκέπτονται,σαστίζουν.Πόσο λίγο προσωπικό τα υπηρετούσε!Με τι ελάχιστα κανόνια και πυρομαχικά,έδωσαν εντύπωση «μεγίστης ισχύος και αφθονίας μέσων».Η πενιχρότητα των όπλων που διέθεταν οι Έλληνες κάνει τον εχθρό να καταλάβει το ρόλο που έπαιξε η παλικαριά σ’αυτό τον αγώνα.Ο στρατηγός Μπαίμε,ο ίδιος που διεύθυνε τον κατά μέτωπο αγώνα,δεν πιστεύει τα μάτια του,όταν βλέπει το Περιθώρι με 120 μόνο φαντάρους φρουρά να έχει πιάσει 300 Γερμανούς αιχμαλώτους.Αυτό τον κάνει να πει στο μέραρχό μας πως λυπάται ότι τέτοιος στρατός σαν τον ελληνικό δεν ήτανε σύμμαχος του Άξονα παρά αντίπαλος.Μα την αλήθεια!
Ένας άλλος από τους Γερμανούς συνταγματάρχες που μάχονταν το Καρατάς,έδειξε στο φρούραρχο αυτού του οχυρού κάποιο λιβάδι,όπου το ελληνικό πυροβολικό είχε θερίσει το σύνταγμά του κατά μια νυχτερινή επίθεση,και ζήτησε να γνωρίσει τον αξιωματικό που διεύθυνε με τόση ευθυβολία τα πυρά.Ο φρούραρχος έφερε τοτε και του παρουσίασε ένα αμούστακο ανθυπολοχαγό του πυροβολικού που στάθηκε σε προσοχή.Ο Γερμανός τον διέταξε:«Ελάτε μαζί μου».Και ξεκίνησε για το λιβάδι,εμπρός αυτός,πίσω το ανθυπολοχαγάκι που απορούσε τι θ’απογινόταν.Όταν κατέβηκαν στο πεδίο της σφαγής,είδαν τους άταφους Γερμανούς ακόμα στη στάση που τους είχε βρει ο θάνατος,φριχτά ακρωτηριασμένους:πόδια κομμένα,κεφάλια ανοιγμένα στα δυο,πτώματα εδώ πολτοποιημένα από ολόσωμη οβίδα που τα παραμόρφωσε,κι εκεί στρατιώτες,που κάποιο θραύσμα,κοφτερό σα λεπίδι,τους είχε θανατώσει,χωρίς να τους βλάψει,νεαρά παιδιά με τα πρόσωπά τους ακόμα ροδοκόκκινα και γαλήνια.Ούτε πιθαμή στο γύρω χώμα δεν ήταν άβαφη από αίματα.Καμιά ανθρώπινη ψυχή δεν θα έμενε ασυγκίνητη βλέποντας τέτοιο απαίσιο θέαμα.
«Ανθυπολοχαγέ» είπε στον πυροβολητή ο Γερμανός συνταγματάρχης δείχνοντας τους νεκρούς,«αυτό το μακελειό είναι έργο δικό σας.Σε μισή ώρα μέσα μού θανατώσατε τετρακόσιους άντρες.Σας συγχαίρω!».Και τού έσφιξε το χέρι,ενώ ο Έλληνας αξιωματικός ανατρίχιασε απ’ αυτό το πρωτάκουστο παράδειγμα σκληρής καρδιάς,αλλά και στρατιωτικής αρετής…Τέτοια ώρα,μεσημέρι,εγκατέλειψαν οι φαντάροι τα Οχυρά.Οι Γερμανοί που τους σεβάστηκαν,τους άφησαν να φύγουν με τον οπλισμό τους,μόνοι,ως τις Σέρρες,όπου θα περίμεναν διαταγές».






(Πηγή:«Ρούπελ» του Χρήστου Ζαλοκώστα).