«[ΔΙΟΓΕΝΗΣ]…Πάλαι γαρ,είπε,λέγω,συ δε ουκ ακούεις,ότι συ αυτώ μάλιστα έχθιστος ει και πολεμιώτατος,μέχρι αν ης κακός και ανόητος.και ούτος,έφη,εστίν ανήρ,ον συ αγνοείς,ως ουδένα άλλον.ουδείς γαρ των αφρόνων και πονηρών επίσταται εαυτόν.ου γαρ αν τούτο πρώτον προσέταττεν ο Απόλλων ως χαλεπώτατον εκάστω,γνώναι εαυτόν.ή ου την αφροσύνην ηγή μεγίστην και τελεωτάτην πασών νόσον και βλάβην τοις έχουσι και τον άφρονα άνδρα αυτόν αυτώ βλαβερώτατον;…»
(«Εδώ και ώρα»,είπε,«σου το λέω,αλλά δεν ακούς,ότι εσύ είσαι ο μεγαλύτερος εχθρός και πολέμιος του εαυτού σου,όσο είσαι κακός και ανόητος.Και αυτός»,είπε,«είναι ο άνθρωπος που αγνοείς,όσο κανέναν άλλο.Γιατί κανένας ανόητος και κακός δεν γνωρίζει τον εαυτό του.Διαφορετικά,δεν θα ώριζε ο Απόλλων το γνώθι σαυτόν ως πρώτο καθήκον,κρίνοντάς το ως το δυσκολότερο για κάθε άνθρωπο.Ή μήπως δεν νομίζεις ότι η αφροσύνη είναι η μεγαλύτερη και σοβαρότερη απ’όλες τις αρρώστιες και βλαβερή σε όσους την έχουν,και δεν θεωρείς τον άφρονα άνθρωπο πάρα πολύ βλαβερό προς τον εαυτό του;»).
(Πηγή:Από τον Διάλογο του Αλεξάνδρου με τον Διογένη,όπως μας τον διασώζει ο φιλόσοφος Δίων «Χρυσόστομος»).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.