Πότε πρέπει να νουθετούμε τους οικείους ενός νεκρού,κατά τον Πλούταρχο.

Ο Πλούταρχος,στην πραγματεία του «Παραμυθητικός προς Απολλώνιον»,απευθύνει προς τον Απολλώνιο,πατέρα ενός πρόωρα χαμένου νέου,λόγους παρηγορητικούς.Το κείμενο εν γένει απηχεί τις αντιλήψεις της Ελληνικής αρχαιότητας σχετικά με την κυρίαρχη και καθοδηγητική παρέμβαση του θείου στα ανθρώπινα πράγματα,την αθανασία της ψυχής και την μεταθανάτια ανταμοιβή του δίκαιου βίου.


«…Τότε μεν ουν υπό τον της τελευτής καιρόν εντυγχάνειν σοι και παρακαλείν ανθρωπίνως φέρειν το συμβεβηκός ανοίκειον ην,παρειμένω το τε σώμα και την ψυχήν υπό της παραλόγου συμφοράς,και συμπαθείν δ’ην αναγκαίον•ουδέ γαρ οι βέλτιστοι των ιατρώ προς τας αθρόας των ρευμάτων επιφοράς ευθύς προσφέρουσι τας διά των φαρμάκων βοηθείας,αλλ’εώσι το βαρύνον της φλεγμονής δίχα της των έξωθεν περιχρίστων επιθέσεως αυτό δι’αυτού λαβείν πέψιν.
Επειδή ουν και χρόνος ο πάντα πεπαίνειν ειωθώς εγγέγονε τη συμφορά και η περί σε διάθεσις απαιτείν έοικε την παρά των φίλων βοήθειαν,καλώς έχειν υπέλαβον των παραμυθητικών σοι μεταδούναι λόγων προς άνεσιν της λύπης και παύλαν των πενθικών και ματαίων οδυρμών.
«Ψυχής» γαρ «νοσούσης εισίν ιατροί λόγοι,όταν τις εν καιρώ γε μαλθάσση κέαρ»*.

(Εκείνες τις μέρες,γύρω στον καιρό του θανάτου του,το να σε επισκεφθώ και να σε προτρέψω να υπομείνεις,όπως αρμόζει στους θνητούς,αυτό που σού συνέβη θα ήταν άτοπο,τότε που ήσουν τσακισμένος σωματικά και ψυχικά από την αναπάντεχη συμφορά κι έπρεπε να συμμερισθώ τα αισθήματά σου.Ακόμα και οι καλύτεροι γιατροί,δηλαδή,δεν προσφέρουν αμέσως φαρμακευτική βοήθεια στην αθρόα ροή νοσηρών υγρών,αλλά αφήνουν την επώδυνη φλεγμονή,χωρίς την τοποθέτηση εξωτερικών γιατρικών,να ωριμάσει από μόνη της.
Τώρα,όμως,καθώς κάποιος χρόνος,που τα πάντα καταπραΰνει,έχει μεσολαβήσει από την συμφορά και η τωρινή σου κατάσταση φαίνεται πως απαιτεί την βοήθεια των φίλων σου,θεώρησα σωστό να σού μεταβιβάσω τα παρηγορητικά αυτά λόγια,με σκοπό την ανακούφιση της θλίψης και τον τερματισμό των πένθιμων και μάταιων οδυρμών σου.Γιατί
«τα λόγια είναι γιατροί της πάσχουσας ψυχής,όταν την κατάλληλη στιγμή καταπραΰνει κάποιος την καρδιά»*).




*Το συγκεκριμένο χωρίο δανείζεται ο Πλούταρχος από το έργο «Προμηθεύς Δεσμώτης» του Αισχύλου.


(Πηγή:«Παραμυθητικός προς Απολλώνιον» του Πλουτάρχου).