Ο φιλέλληνας Ραβίνος Ελβίγγος.

Έχοντας έδρα την πόλη Werle του δουκάτου της Βεστφαλίας,απηύθυνε στις 21 Μαΐου 1826 ιστορική και αξιοσήμαντη από κάθε πλευρά έκκληση προς όλες τις ισραηλιτικές κοινότητες και τους προέδρους τους να δραστηριοποιηθούν σε«ευεργετικάς προσφοράς υπέρ των δυστυχών ομοίων ημών,των χριστιανών Ελλήνων,οίτινες παντοιοτρόπως είναι άξιοι των ημετέρων οικτιρμών».Η έκκληση αυτή του Εβραίου ραβίνου αποπνέει έναν άκρατο ανθρωπισμό και φιλελληνισμό,απαλλαγμένο ολότελα από κάθε ίχνος θρησκευτικής είτε άλλης μισαλλοδοξίας,κήρυγμα ανθρωπιάς και φιλελληνικών αισθημάτων και καταγγελία των ωμοτήτων και βιαιοτήτων των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων.Η έκκληση αυτή ,κατά σχετικές μαρτυρίες,είχε απήχηση σημαντική στους ομοεθνείς του,οι συνεισφορές των οποίων υπέρ του ελληνικού αγώνα συγκεντρώνονταν από τον ίδιο και κατετίθεντο στα φιλελληνικά γερμανικά κομιτάτα.Η έκκλησή του αυτή συγκίνησε και τους Έλληνες επαναστάτες,όσοι δε από αυτούς ασχολήθηκαν με την ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως την μνημονεύουν ξεχωριστά.Δημοσιεύτηκε στην Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος,την 25η Αυγούστου 1826(στη σελίδα 343 μάλιστα του ιδίου φύλλου γινόταν διάκριση της συμπεριφοράς των Εβραίων των «ευνομουμένων τόπων» και ειδικότερα της Γερμανίας,έναντι της ελληνικής επανάστασης,από την συμπεριφορά Εβραίων των Οθωμανοκρατούμενων περιοχών).Η έκκληση αυτή έχει ως ακολούθως:

«Περί συνδρομής υπέρ των Ελλήνων.
«Ουχί πατήρ εις πάντων υμών;ουχί εις έκτισεν υμάς;τί ότι εγκατελίπετε έκαστος τον αδελφόν αυτού,του βεβηλώσαι την διαθήκην των πατέρων υμών;»
(Μαλαχ.Κεφ.Β.στίχ.10).

Το ιερώτερον εκάστου ανθρώπου χρέος είναι,να δίδη χείρα βοηθείας εις τον όμοιόν του πάσχοντα•να συνεργή εις καλητέρευσιν της καταστάσεως αυτού,καθ’όσον συγχωρούσιν αι περιστάσεις του•να δεικνύη προς αυτόν αγάπην και χάριν,και να τον αξιώνη της τιμής και προσοχής του ως εικόνα Θεού.Διά τούτου μόνον γινόμεθα αληθώς του ελέους του Θεού άξιοι•διά τούτου μόνον δυνάμεθα ν’απολαύσωμεν την ευχαρίστησιν,ότι ηγαπήσαμεν τον Θεόν και τον πλησίον ημών ως εαυτούς•διότι τότε μόνον αγαπώμεν τον Θεόν,όταν πνέωμεν αγάπην προς τον πλησίον ημών.Τούτο μάς παραγγέλλει πανταχού η αγία Γραφή•διότι υπό τον όμοιον άνθρωπον,τον πλησίον και αδελφόν δεν εννοούνται μόνον οι Ισραλίται,αλλά συμπεριλαμβάνονται όλοι οι άνθρωποι,όσοι μεθ’ημών ζώσιν,οποιασδήποτε θρησκείας και οποιουδήποτε έθνους και αν ήναι.Τούτο αποδεικνύεται εκ παμπόλλων της θείας Γραφής ρητών.Η βίβλος αύτη των βίβλων ως και εκείνους ονομάζει ομοίους ημών και πλησίους,όσοι σκληρώς και ωμώς εμεταχειρίσθησαν τους ημετέρους προγόνους.Εις τας ευγενείς και φιλανθρώπους ψυχάς,και εις την προς με,οίον Ισραηλίτην,δειχθείσαν μεγάλην αγάπην επιστηριζόμενος,προσκαλώ τας κοινότητας,και τους προέδρους αυτών εις ευεργετικάς προσφοράς υπέρ των δυστυχών ομοίων ημών,των χριστιανών λέγω Ελλήνων,οίτινες παντοιοτρόπως είναι άξιοι των ημετέρων οικτιρμών.Ποίος Ισραηλίτης δύναται ν’αναγνώση εις τας εφημερίδας τα πράγματα των Τούρκων και Ελλήνων,χωρίς να χύση δάκρυα αισθαντικά και ευεργετικά προς τούτους τους αληθώς δυστυχείς ανθρώπους;Τοιούτοι διωγμοί εγένοντο και εν εκείναις ταις ημέραις του σκότους κατά των ταλαιπώρων προγόνων ημών.Θρησκευτικόν μόνον μίσος,και στρεβλαί φιλανθρωπίας ιδέαι ανήγειραν αδιάλυτον διάφραγμα μεταξύ των μη Ισραηλιτών και Ισραηλιτών,και άμετρον ωμότητα.Ο ενθουσιασμός και η δεισιδαιμονία εκίνησαν την ολέθριαν μάστιγα κατά πολλών ανθρώπων.Ας ευχαριστήσωμεν λοιπόν μετά σπουδής ω Ισραηλίται! τον πατέρα της αγάπης,όστις εφώτισε το πλείστον μέρος της Ευρώπης,όπου εδόθησαν και εις ημάς ανθρώπινα δικαιώματα.Τα αυτά δεν εδόθησαν και εις τους αδελφούς ημών χριστιανούς της Ελλάδος παρά των δεσποτών αυτών.Οι Τούρκοι καίουσι,λεηλατούσιν,ατιμάζουσι και φονεύουσι τους χριστιανούς εκείνους,οίτινες παρεδόθησαν παρά του κοινού ημών πατρός εις την προστασίαν αυτών.Αι τυφλών αυτών προλήψεις τάττουσι τους δυστυχείς τούτους πολύ κατωτέρω της αξίας πλάσματος Θεού και κηρύττουσιν αυτούς ως καταδίκους χωρίς τινος εξαιρέσεως.Ως λύκοι λυσσώδεις υπό θρησκευτικής μανίας φλεγόμενοι εφορμώσιν επί των ομοίων αυτών,οίτινες άλλο αμάρτημα δεν έπραξαν ειμή ότι εγεννήθησαν και ανετράφησαν Έλληνες.
Όθεν επικαλούμαι θερμώς διά του παρόντος μου άπαντας τους Ισραηλίτας εις ιδιαιτέραν ευεργετικήν συνεισφοράν υπέρ των ρηθέντων δυστυχών χριστιανών.Εκάστη κοινότης ας καταγράψη εις ένα προς τούτο διωρισμένον κατάλογον,έκαστος αναλόγως της ευλογίας,ην ο αιώνιος Θεός τω εχάρισεν.Οι πρόεδροι ας συνάξωσι τας συνεισφοράς και ας μοι τας πέμψωσι,περί ων θέλει δοθή λογαριασμός διά δημοσίων εφημερίδων,πόσα εμβήκαν και πού εξωδεύθησαν.Σκεφθήτε,αδελφοί μου,την δεινήν μοίραν των δυστυχών τούτων χριστιανών,οίτινες υποφέρουσι τας αλγεινάς μάστιγας της υπερηφανείας,της στερήσεως,του χλευασμού,της καταφρονήσεως,της σκληροκαρδίας,και της δουλείας,ως και ημείς ποτέ.Σκεφθήτε τον νόμον του Μωϋσέως,Βιβλ.Ε’,Κεφ.ρε’,στίχ.19*(*Δευτερον.Κεφ.1,στίχ.19),ίνα αγαπήσητε τον ξένον,μισήσητε την αμαρτίαν της σκληρότητος,και τιμήσητε την αρετήν της αγάπης.Και είθε ο Θεός να χαρίση την αρωγήν και ευλογίαν εις όλους τους προθυμουμένους να συνεισφέρωσι διά τους δυστυχείς τούτους ανθρώπους και να κατευθύνη τας οδούς αυτών.Αμήν».




Εν Ουερλίω(Werle) κατά το δουκάτον της Βεστφαλίας
1826 Μαΐου 21
Ελβίγγος πρόεδρος,Ραβίνος








(Πηγή:«Εβραϊκός φιλελληνισμός στα χρόνια του ‘21» του Σπύρου Δ.Λουκάτου).