Η αιώνια φλυαρία των...κουρέων!

«Επιεικώς δε λάλον εστί το των κουρέων γένος•οι γαρ αδολεσχότατοι προσρέουσι και προσκαθίζουσιν,ώστ’αυτούς αναπίμπλασθαι της συνηθείας.χαριέντως γουν ο βασιλεύς Αρχέλαος αδολέσχου κουρέως περιβαλόντος αυτώ το ωμόλινον και πυθομένου »πώς σε κείρω,βασιλεύ;» «σιωπών» έφη.κουρεύς δε και την εν Σικελία των Αθηναίων μεγάλην κακοπραγίαν απήγγειλε πρώτος,εν Πειραιεί πυθόμενος οικέτου τινος των αποδεδρακότων εκείθεν•είτ’αφείς το εργαστήριον εις άστυ συνέτεινε δρόμω «μη τις κύδος άροιτο» τον λόγον εις την πόλιν εμβαλών,«ο δε δεύτερος έλθοι».γενομένης δε ταραχής οίον εικός εις εκκλησίαν αθροισθείς ο δήμος επί την αρχήν εβάδιζε της φήμης.ήγετ’ουν ο κουρεύς και ανεκρίνετο,μηδέ τούνομα του φράσαντος ειδώς αλλ’εις ανώνυμον και άγνωστον αναφέρων την αρχήν πρόσωπον.οργή δη και βοή του θεάτρου•«βασάνιζε και στρέβλου τον αλάστορα•πέπλασται ταύτα και συντέθεικε•τίς δ’άλλος ήκουσε;τίς δ’επίστευσεν;» εκομίσθη τροχός,κατετάθη ο άνθρωπος.εν τούτω παρήσαν οι την συμφοράν απαγγέλλοντες,εξ αυτού του έργου διαπεφευγότες.εσκεδάσθησαν ουν πάντες επί τα οικεία πένθη,καταλιπόντες εν τω τροχώ τον άθλιον ενδεδεμένον.οψέ δε και λυθείς ήδη προς εσπέραν ηρώτα τον δήμιον,ει και περί Νικίου του στρατηγού,ον τρόπον απόλωλεν,ακηκόασιν.ούτως άμαχον τι κακόν και ανουθέτητον η συνήθεια ποιεί την αδολεσχίαν».


(Δεν είναι παράξενο που οι κουρείς είναι φλύαρη τάξη•οι πιο φλύαροι άνθρωποι μπαίνουν στο μαγαζί τους καθημερινά και κάθονται στις καρέκλες τους κι έτσι γεμίζουν κι εκείνους από αυτή τους την συνήθεια.Επί παραδείγματι,ήταν πολύ επιτυχημένη η απάντηση που έδωσε ο βασιλιάς Αρχέλαος σε κάποιον φλύαρο κουρέα,ο οποίος,καθώς τού έβαζε την πετσέτα,τον ρώτησε:«Πώς να σε κουρέψω,βασιλιά;».«Σιωπηλά»,είπε ο Αρχέλαος.Κουρέας ήταν και αυτός που πρώτος ανήγγειλε την μεγάλη συμφορά των Αθηναίων στην Σικελία,πληροφορία που είχε μάθει στον Πειραιά από δούλο που είχε δραπετεύσει από εκεί.Τότε ο κουρέας άφησε το μαγαζί του και έτρεξε γρήγορα στην πόλη,«μήπως και προλάβει να πάρει άλλος την δόξα» της αναγγελίας της είδησης στην πόλη,«και εκείνος έρθει δεύτερος».Όπως ήταν φυσικό,προκλήθηκε πανικός,και ο λαός συγκεντρώθηκε και προσπάθησε να ανακαλύψει την πηγή της φήμης.Έτσι έφεραν μπροστά στην συνάθροιση του λαού τον κουρέα και τον ανέκριναν•όμως εκείνος δεν ήξερε ούτε το όνομα του πληροφοριοδότη,αλλά απέδωσε την αρχή της φήμης σε κάποιο ανώνυμο και άγνωστο πρόσωπο.Οργή κατέλαβε τους συγκεντρωμένους και σηκώθηκε βοή•«βασανίστε τον καταραμένο,βάλτε τον στον τροχό!Έπλασε μόνος του και έβγαλε από τον νου του αυτό το παραμύθι!Ποιος άλλος το άκουσε;Ποιος το πίστεψε;».Έφεραν τροχό και τέντωσαν τον κουρέα πάνω του.Εκείνη την στιγμή έφτασαν και άλλοι που είχαν διαφύγει από την σφαγή και ανήγγειλαν την συμφορά.Όλοι,λοιπόν,σκόρπισαν,ο καθένας θρηνώντας το προσωπικό του πένθος,αφήνοντας τον δύστυχο εκείνο δεμένο πάνω στον τροχό.Όταν,όμως,τον ελευθέρωσαν κάποια στιγμή αργότερα που κόντευε να βραδιάσει,ρώτησε το δήμιο,αν είχαν ακούσει και για το πώς είχε πεθάνει ο στρατηγός Νικίας.Τέτοιο ακαταμάχητο και αδιόρθωτο κακό κάνει η συνήθεια την φλυαρία).







(Πηγή:«Περί αδολεσχίας» από τα «Ηθικά» του Πλουτάρχου).