Ο Μέγας Αλέξανδρος καταστρέφει την Θήβα (335 π.Χ.)

Η μακρόχρονη απουσία του Αλεξάνδρου και των Μακεδόνων του στις εκστρατείες του στην χερσόνησο του Αίμου κατά των διαφόρων βαρβαρικών φυλών δημιούργησε φήμες για δήθεν θάνατο του Μακεδόνα βασιλέως και εξερέθισε τα αντιμακεδονικά αισθήματα των ελληνικών πόλεων(στην ουσία δεν είχαν δεχθεί με την θέλησή τους τις αποφάσεις του Κοινού των Ελλήνων στην Κόρινθο).Στην Θήβα επικρατούσε αναβρασμός και στην Αθήνα ο Δημοσθένης πέτυχε να εκδοθεί ψήφισμα ενίσχυσης των Θηβαίων,ενώ και ο ίδιος ενίσχυσε κρυφά στέλνοντας πλήθος όπλων.Οι Θηβαίοι συνέλαβαν δύο Μακεδόνες αξιωματικούς έξω από την Καδμεία,τον Αμύντα και τον Τιμόλαο,και τους εφόνευσαν,την δε υπόλοιπη φρουρά πολιόρκησαν στην Καδμεία.Μαθών ο Αλέξανδρος τα συμβάντα ξεκίνησε από το Πήλιο μαζί με το στρατό του και με γρήγορη πορεία βρέθηκε μέσα σε 14 ημέρες από την αναχώρησή του έξω απ’τα τείχη των Θηβών,οι Θηβαίοι στην θέα του συγκλονίστηκαν,καθώς τον θεωρούσαν νεκρό.Ο Αλέξανδρος δεν είχε πρόθεση να πολεμήσει με τους Θηβαίους και τους ζήτησε μόνο να του παραδώσουν μόνο τους δύο πρωταιτίους της εξεγέρσεως:τον Φοίνικα και τον Προθύτη.Οι Θηβαίοι απήντησαν με θράσος ζητώντας του να τους παραδώσει τον Αντίπατρο και τον Φιλώτα.Τις τρεις πρώτες μέρες ο Αλέξανδρος έδειχνε υπομονή περιμένοντας από τους Θηβαίους να μεταφρονήσουν.Ωστόσο αναγκάστηκε να έχει τον στρατό του σε επιφυλακή,καθώς οι Θηβαίοι ιππείς και ψιλοί ήδη από την πρώτη ημέρα(έχοντες ήδη χτίσει και διπλό οχύρωμα προ των τειχών) εξήρχοντο από τα τείχη και έπλητταν τις προφυλακές του.Την τέταρτη ημέρα και με αφορμή μια αψιμαχία η σύγκρουση ξεκίνησε κανονικά με τον Περδίκκα να διατάσσει επίθεση συμπαρασύροντας τον Αμύντα και τον Αλέξανδρο που έσπευσε να βοηθήσει.Ο Περδίκκας στην προσπάθειά του να υπερβεί και το δεύτερο οχύρωμα πληγώθηκε βαριά,όμως η μεγάλη ορμή των Μακεδόνων προκάλεσε την άτακτο φυγή των Θηβαίων που συγκεντρωμένοι στα οχυρώματα είχαν εγκαταλείψει μεν τα τείχη,αλλά και στην άτακτη υποχώρησή τους προς την πόλη δεν έκλεισαν τις πύλες της πόλεως με αποτέλεσμα να εισέλθουν σάυτήν,όπως και διά των τειχών,και οι Μακεδόνες.Η σφαγή που επακολούθησε ήταν τρομακτική:περισσότερο απ’όλους οι Φωκείς,οι Πλαταιείς και οι άλλοι εχθροί των Θηβαίων έσφαζαν αδιακρίτως άνδρες γυναίκες και παιδιά,ενθυμούμενοι παλιότερες αδικίες των Θηβαίων προς τους ίδιους,στους δρόμους,στα σπίτια,ακόμα και μέσα στα ιερά.Την Τιμόκλεια,την αδερφή του Θεαγένους που με δόλο θανάτωσε Θράκα αξιωματούχο,ο οποίος την πίεζε να του δώσει χρυσό,ρίχνοντάς τον στο πηγάδι του κήπου της ο Αλέξανδρος έδωσε εντολή να την ελευθερώσουν θαυμάζοντας την υπερήφανη στάση της καυχωμένη ότι ήτο η Τιμόκλεια,η αδερφή του Θεαγένους που πολέμησε στην Χαιρώνεια κατά του Φιλίππου.Ο Αλέξανδρος έδωσε εντολή να μην πειραχθεί η οικία του ποιητή Πινδάρου.Επίσης ανέθεσε στο Συνέδριο των Ελλήνων να αποφασίσουν την τύχη των πόλεων(οι Έλληνες απεφάσισαν να κατασκαφεί η πόλις,ένεκα και του μηδισμού της κατά τους Περσικούς Πολέμους).Ο Αλέξανδρος στο μέλλον,όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος,συχνά λυπόταν ενθυμούμενος την καταστροφή των Θηβών,της ιεράς πόλεως του Διονύσου,στην καταστροφή δε αυτή απέδιδε και ορισμένες κακοτυχίες που είχε στις εκστρατείες του.Ακόμη φρόντιζε να μη χαλά χατήρι σε όποιον Θηβαίο του ζητούσε κάτι.Οι Αθηναίοι κατάπληκτοι από την καταστροφή των Θηβών απέστειλαν κατόπιν προτάσεως του Δημάδη πρεσβεία στον Αλέξανδρο,για να τον συγχαρούν,για την νίκη του,όμως ο Αλέξανδρος,όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος,πέταξε το ψήφισμα που του έφεραν οι πρέσβεις και έφυγε αποστρέφοντας με αηδία το πρόσωπο.Ζήτησε,όμως,να του παραδοθούν οι επικεφαλής της αντιμακεδονικής παρατάξεως,μεταξύ αυτών και οι ΔημοσθένηΥπερείδης και Χάρης.Στην πρόταση αυτή οι Αθηναίοι αρνήθηκαν έντονα,μη δεχόμενοι έναν τέτοιο εξευτελισμό(αν και ο Φωκίων συμφώνησε με την αίτηση του Αλεξάνδρου,προτάξας το συμφέρον της πόλεως, προκαλώντας την αντίδραση της Εκκλησίας του Δήμου)και απέστειλαν δεύτερη πρεσβεία με επικεφαλής τους Δημάδη και Φωκίωνα ζητώντας να τιμωρήσουν οι ίδιοι τους κακούς δημαγωγούς και να συνεχίσουν,κατά παράβαση της αποφάσεως της Κορίνθου,να παρέχουν άσυλο στους Αθηναίους φυγάδες.Ο Αλέξανδρος συμφιλιώθηκε μαζί τους μη θέλοντας να αναγάγει τα συγκεκριμένα πρόσωπα σε μάρτυρες του αντιμακεδονισμού.